kasia i przemo

7 lat. Tak krótka chwila, jakbyśmy gdzieś kiedyś, wtuleni w siebie, na chwilę zamknęli oczy, by za moment je otworzyć i znaleźć się tu, gdzie jesteśmy teraz. Okamgnienie naszych istnień, tak chwilowe i tak piękne, że świat by nie uwierzył, że komuś tak cudnie może być ze sobą. I niby moment, a przecież tyle wydarzeń. 7 lat podążania własną drogą, czasem w zagubieniu bez mapy, wytyczając swoje własne ścieżki, niezawsze najłatwiejsze, czasem z uśmiechem, czasem z lękiem, ale nasze. Trzymając się za ręce i dbając o siebie nawazajem. 7 lat pogoni za marzeniami, poszukiwania najważniejszych wartości, odkrywania świata, poznawania nieprawdopodobnie niesamowitych ludzi, uczenia się od nich i od siebie nawzajem. Wiary w magię, która przecież momentami tak namacalna. I tyle krótkich chwil, których nigdy nie zapomnimy…
I my się zmieniliśmy przez ten czas, chociaż, może wcale nie, może wciąż jesteśmy tymi naiwnymi dzieciakami, podążającymi z uśmiechem ku słońcu. Również od 7 lat prawie już, piszemy sobie tutaj, choć chwile ulatują i nie da się ich schować do kieszeni bloga, to przyjemnie czasem rzucić okiem trochę wstecz. I chyba właśnie po to sobie tu bazgrolimy, właśnie dla siebie i kilku osób które tu czasem zerkną, być może nawet czymś zainspirują, tak jak nas zainspirowało tak wielu niesamowitych ludzi…

11 maja, 7 lat później, wypadło dokładnie gdy mieliśmy wolne, więc postanowiliśmy to wykorzystać w pełni. Świętować postanowiliśmy w Bothy. Bothy, to opuszczane chatki w górach, trochę odnowione i służące jako schronienie dla ludzi, którzy wędrują po górach i potrzebują gdzieś się na noc zatrzymać. Za darmo. Chatki są otwarte i każdy kto ma ochotę, może w nich zostać. Niewyobrażalne jak zadbane bothy mogą być, a dbają w głównej mierze o nie przecież tylko wędrowcy, którzy właśnie postanawiają w nich zostać.

Do Bothy dotarliśmy górską ścieżką wieczorem. Zaopatrzeni w drewo zebrane po drodze, jedzenie i butelkę wina. Okazuje się, że równie dobrze moglibyśmy się pojawić i bez tego wszystkiego. Bothy są nie tylko zadbane wizualnie, ale też przyjezdni myślą o kolejnych, którzy się tam pojawią. Na półkach stały więc butelki z resztkami różnych alkoholi, do zestawu których, my na koniec dostawiliśmy trochę naszego wina, dla kogoś, kto zjawiłby się bez. Była też cała masa drewna do kominka pozostawionego przez poprzednich gości, do którego dorzuciliśmy nasze. Okazuje sie, że i bez jedzenia byśmy się obeszli, bo w szafce można było znaleźć i makaron i puszkę tuńczyka i masę innych rzeczy. Czy też kartusze campingazu dla potrzebujących.

Byliśmy zaczarowani kolejnym marzeniem, które właśnie się spełniało. Byliśmy sami, w górskiej chatce, wśród ciszy, którą tylko wiatr i szum rzeki był w stanie delikatnie naruszyć. O takim 11 maja i najbardziej romantycznym wieczorze jaki spędziliśmy, nawet nie śniliśmy!

Gdy już się wyspaliśmy, a chwilę to trwało, bo deszcz i wiatr szumiący za oknem niespecjalnie zachęcał do wyskoczenia ze śpiworów, zebraliśmy się, posprzątalismy po sobie i ruszyliśmy w dalszą drogę. Chcieliśmy jechać na północ, żeby dobić do A82, pomimo że na mapie w kierunku, w którym chcieliśmy się kierować, żadna droga nie istnieje.

Najpierw było całkiem w porządku. Następnie ścieżka zaczęła przechodzić przez górskie strumyki, później przez rzeki, przez które musieliśmy się jakoś przeciskać, a nawet budować pomosty. Strumyków mniejszych i większych było chyba kilkadziesiąt i 8km drogi zajęło nam dobre 2 godziny. Prawdziwy problem jednak pojawił się, gdy nawet ścieżka się skończyła i jedyne co nam pozostało, to targać ze sobą cięzkie rowery przez kamienie i bagna, jak się okazało czasem w błocie do kolan. Jakby tego było mało – oczywiście – zaczął lać deszcz (w poziomie) i wiać taki wiatr, że ledwo byliśmy w stanie utrzymać równowagę. Na szczęście gdy już straciliśmy prawie nadzieję, na dotarcie do drogi i chcieliśmy przez te wszystkie strumyki wracać spowrotem, w oddali zobaczyliśmy jakieś budynek i rzeczywiście, po kilku dramatycznych kilometrach dojechaliśmy do drogi :).

I tak od Loch Etive, przez Glen Coe zrobiliśmy pętlę i z szaloną wichurą w twarz i w ulewnym deszczu, wróciliśmy do domu do Appin. A wszystko po to, żeby w Glen Coe, spod kamienia, wyciągnąć schowane rok wcześniej pewne zawiniątko… ;).

Żar leje się z nieba, powietrze drży, lepimy się od soli, zmysły się mieszają. Tak gorąco o tej porze roku jeszcze nigdy nam nie było. Obiecaliśmy sobie, że w marcu nie będzie pedałowania. Nie przypuszczaliśmy tylko, że marzec w tym roku zawita wcześniej. Do dwunastej jedzie się jeszcze całkiem w porządku, ale i tak wszystko się lepi. Po tej magicznej granicy wiatr zamienia się z w termoobieg z piekarnika i żaden cień ulgi nie przynosi. Gdy temperatura w cieniu dochodzi do prawie 40 stopni to już znak, że trzeba się rozglądnąć za jakąs klimatyzacją…
Do Sukhothai dojeżdżaliśmy już w najgorszym skwarze. W końcu znaleźliśmy przyjemny tani guesthousik w centrum nowego miasta, ale przyjechaliśmy bardziej dla oddalonego kilkanaście kilometrów od miasta parku historycznego. Pozosatwione dziedzictwo Khmerów i królestwa Sukhothai. 
Park sam w sobie jest miłym miejscem na piknik (gdyby tylko nie było tak gorąco) i na podumanie w ciszy nad przemijającym światem.

Tak jak Tak było na mapie od kiedy pamiętamy i jakoś tak nas nieśmiało zapraszało, tak i Phitsanulok ze swoją nazwą puszczało do nas oko. Szczęśliwym trafem mieszka tam od kilku lat Mark, który jest aktywnym hostem z warmshowers i ma całkiem sporo przestrzeni dla gości. Trochę nam się zaspało (nie wstawajmy jeszcze, to przecież tylko 50km…) więc znów udało nam się jechać w najgorszym słońcu.
Phitsanulok zaskoczyło nas swoją energią. Gdy Mark wręczył nam mapkę miasta i opowiedział o swoich ulubionych miejscach, po szybkim prysznicu wybraliśmy się na przejażdżkę. Wpadliśmy w odwiedziny do Wat Phra Sri Rattana Mahathat, w którym znajduje się podobno najpięniejszy posąg buddy i właściwie przypomina trochę świątynie z Angkoru w Kambodży oraz do Wat Rat Burana, w którym rozbrzmiewa hinduska mantra i znajduje się figura Ganeszy i Śivy.
Jakoś tak się złożyło, że dotychczas niespecjalnie zachodziliśmy zwiedzać tajskie Waty. Mijaliśmy ich zawsze dziesiątki jak nie setki wzdłóż drogi, w niektórych rozbijaliśmy na noc namiot i te krótkie momenty wystarczały by się nimi nacieszyć. A te dwa zrobiły na nas wyjątkowe wrażenie. Ten pierwszy niby bardziej turystyczny, ale mimo wszystko powietrze mieszało się ze skupieniem i medytacją, drugi za to promieniował spokojem.
Przejażdżka wzdłuż rzeki ścieżką rowerową, stragany z lokalnymi wyrobami, porozkładane stogi siana, muzyka. Chłoniemy wyjątkowo ciekawe miasto. Na rzece ulokowane knajpki i restauracje, przyjemna architektura, puby, kawiarnie, o i nawet jakiś koncert będzie za kilka dni…  Dojeżdżamy do dworca kolejowego. Nie sam dworzec jest atrakcją, ale nocny market dookoła niej. Już gdy miesiąc wcześniej mijaliśmy po zmroku Phitsanulok pociągiem i widzieliśmy ten market, mieliśmy odruch by wysiadać. Ulice pełne życia, stragany pełne różnorodnego jedzenia. Od teraz, będzie to jedno z naszych ulubionych Tajskich miast.
U Marka zatrzymali się też przez couchsurfing bardzo fajni Szwajcarzy, więc wspólnie spędziliśmy wieczór gadając na milion tematów…

No jakoś tak ostatnio wychodzi, że inaczej niż zazwyczaj, jeździmy od miasta do miasta. Nie jest to nasz ulubiony tryb, ale gorąco, to gdzieś trzeba się chować… no i następne było Pichit. Zeszliśmy je na piechotę chyba całe, na spacer do parku, w poszukiwaniu nocnego marketu, aż wreszcie w kierunku domu. Będzie z 10 km. Wieczorem do snu chcieliśmy strzelić sobie po zimnym piwie, ale na całe szczęście w okolicy nie było sklepu. Na całe szczęście, bo w końcu udało nam się wyjechać sporo przed wschodem słońca. A żeby nam się lepiej jechało… niebo przez pół dnia zasnute było chmurami. Do Nakhon Sawan jechaliśmy, bo nazwa kojarzyła nam się z dużym stawem i łabędziem. I staw nawet jest, ale za to łabędzi nie ma. Pewnie jest dla nich za gorąco. A staw jest w Rajskim Parku, w którym są też chińskie smoki, który jest całkiem miły, a wieczorem schodzi się doń całe miasto, biegać, cwiczyć, grać w piłkę, albo jeździć na rowerze.

Nie chce nam się już dalej jechać, jest poprostu za gorąco, a od miasta do miasta, byle tylko się gdzieś schować to już nie taka frajda, więc jutro zjeżdżamy do Bangkoku, rowery sobie trochę odpoczną, my też, odkurzymy trochę nasz autostop i ostatnie 3 tygodnie będą bezsiodełkowe. No, tak jakoś z zaskoczenia wyszło, że nasz ostatni dzień większego pedałowania zakończył się o 13.30 po 120km w Nakhon Sawan. Było tak gorąco, że po drodze nawet Tajowie zatrzymali się aby wręczyć nam po butelce zimnego napoju komentując zawiesinę gorącego powietrza nad tutejszym światem.
A nasz taki siaki koniec postanowiliśmy świętować w Shabushi, które idealnie wpasowywało się w nasze ostatnie miesiące… japońskie sushi, koreańskie kimchi i tajski hotpot…