kasia i przemo

Moglibyśmy oczywiście pisać, zadawać pytania. O to, jak to jest, że znasz kogoś kilka tygodni, a masz wrażenie, że znajomość ta trwa całe życie. Moglibyśmy pisać jak niesamowicie było mieć ich tu wokól przez tych kilka tygodni. O tym wszystkim, o tych wszystkich niesamowitych chwilach, które było nam dane spędzić, o wszystkich długich rozmowach, spacerach... :). Tyle, że - po co? Skoro i tak żadne słowa tego nie są w stanie oddać? Po prostu. Nie są.
Momenty...

...jesteśmy w trakcie najcudowniejszych dwóch tygodni, jakie mieliśmy okazję ostatnio przeżyć.
Ach...
Jak pięknie:)
Niepojęcie jest mieć tak nieprawdopodobnie niesamowitych ludzi wokół siebie... czym my sobie na to zasłużyliśmy?
Pisemnie i graficznie pamiętnimy to, gdy już zabraknie nas wokół siebie, czyli będzie chwila na zadumę i melancholię... na razie się cieszymy i chłoniemy.

Wracamy do domu, cisza... nikt nie miauczy, nie cieszy się na nasz powrót.
Nikt nie biega oszalały pod nogami na dźwięk otwieranej puszki.
Nie ma kuwety, miseczki są puste.
Wiecie, że nasz kot nabierał się, że wędlina sojowa to taka prawdziwa? I nawet jajecznicę lubił. I wylizywać talerze po nas.
I mruczał jak oszalały ze szczęścia, kiedy spał obok naszego łóżka, a my obracaliśmy się na drugi bok. Że jesteśmy, że go pogłaskamy, przytulimy.
Została tylko pustka i trochę kłaczków na podłodze.
I płacz.
Czemu nasz kochany kitun musiał już odejść...?! :(:(:(:(:(:(:( Tak nagle... kiedy my obiecaliśmy mu, że jak będzie wiosna to będzie wychodził się grzać na balkon...

Pustka... i płacz.

- ja mówię - ty patrz! robak w kisielu! mieszam, mieszam... no nie! dwóch robaków! patrzę na skład, a tam suszona marchewka - dwa procent.
Jednak nie będziemy prowadzić kulinarnego bloga. Słomiany zapał - nie chce nam się ;). Ale może za to wrzucimy tutaj jakiś przepis od czasu do czasu:). Z kulinarnych news'ów natomiast, pochwalić się musimy wczorajszą freegańską siatką czerwonych pomarańczy. Bo takie rzeczy jak pomelo, pomidorki koktajlowe czy mango i awokado powoli zaczęły przechodzić do standardu. Natomiast freegański wyciskany sok z czerwonych pomarańczy smakuje wyjątkowo. Szczególnie, że to jeden z niewielu owoców, który mieliśmy okazję zasmakować po raz pierwszy:).

Musieliśmy...
Założyliśmy kulinarnego bloga :D.
Zapraszamy pod adres www.loveto-eat.blogspot.com oraz z panelu po lewej stronie w dziale "czytamy".

:D

No i już, mamy nowy rok. Co u nas?

Przede wszystkim... przeczytaliśmy najstraszniejszą książkę w życiu. Najstraszniejszą, bo prawdziwą, autentyczną, faktyczną. Historia Schapelle Corby, australijki skazanej na 20 lat więzienia na Bali za coś, czego nie popełniła, za to, że ktoś podrzucił jej do bagażu paczkę, która zniszczyła jej życie.

"Schapelle Corby została bezprawnie uwięziona w nędznej i brudnej celi w Indonezji. W marcu 2005 roku została skazana na barbarzyńskie 20 lat więzienia za przestępstwo, którego nie popełniła. Przesła przez jedne z bardziej wstrząsających i niepokojących oraz pokazowych rozpraw podczas, których dowody jej niewinnoœci zostały zmanipulowane i zignorowane."

"To miał być dwutygodniowy wypad do raju. Dla Schapelle Corby skończył się tragicznie. Na lotnisku w Denpasar w jej pokrowcu na deskę surfingową znaleziono marihuanę. Kobieta została aresztowana w kraju, w którym kary za przemyt narkotyków są najsurowsze.
Proces i wyrok - 20 lat więzienia - odbiły się echem na całym świecie. Mimo olbrzymiego zainteresowania mediów jedynym głosem, którego nikt nigdy nie usłyszał, był głos samej Schapelle. Oto jej historia. Składają się na nią: niespodziewanie przetrwane beztroskie wakacje, zatęchła cela, nieludzki system prawny, który udaremnił wszelkie próby wykazania niewinności, wreszcie prawdziwa szkoła przetrwania w brutalnym indonezyjskim więzieniu, gdzie Schapelle do dziś przechodzi piekło na ziemi."

I słowa o piekle na ziemii nie są przesadzone. Historia wstrząsająca, przerażająca. Czytając rozpacz przechodzi przez wszystkie części ciała... a książka opisuje niewiele ponad rok od zatrzymania. Schapelle jest zamknięta od 2004 roku. Zbiera się na płacz, na samą myśl o tym, jak bezprawnie i bezpodstawnie niszczy się bezbronną kobietą, w której tyle było radości życia, a jak czarne stało się ono w ciągu kilkunastu sekund. Książka nosi tytuł "Jeśli doczekam jutra", a autorką jest Kathryn Bonella.
Więcej informacji zawartych jest na stronie http://schapelle.net/polska.html.
Tak naprawdę brakuje nam słów, żeby opisać jak poruszyła nas ta historia. Na myśl o Schapelle ściska nas coś w brzuchach...

Na youtubie znaleźliśmy również film, do którego podamy namiar, choć sami nie mieliśmy jeszcze czasu go obejrzeć:
Cz. 1, cz. 2, cz. 3, cz. 4, cz. 5, cz. 6, cz. 7.
I tak naprawdę książce i sprawie Schapelle powinniśmy poświęcić osobny wpis... skoro jednak zaczęliśmy o tym co u nas, będziemy kontynuować.

Sylwestra spędzieliśmy... na plaży :). Z Karolą kilka dni odpoczęliśmy w Świnoujściu, pojeździliśmy zimowo na rowerach, obejrzeliśmy z 20 filmów i oglądaliśmy pokaz ogni na plaży popijając Piccolo :). Wyjątkowo tym razem pociągiem, raz z uwagi na Karolę, dwa z uwagi na temperaturę :).

Musimy o tym napisać, bo wydarzenie jest dosyć spektakularne.
Najpierw zarejestrowaliśmy się, żeby kupić taniej śpiwory, później użyliśmy konta żeby dostać w Grycanie darmową gałkę loda ;D, aż w końcu doszło do tego, przed czym broniliśmy się rękami i nogami... ;). Tak, już nawet my jesteśmy na facebooku ;););). A na nasz profil można trafić z linku po lewej stronie bloga.
A co poza tym?
Szybki wypad do Warszawy, szybkie, choć niesamowite spotkanie z Martą i Gosią, które poznaliśmy w Indiach, przytulne i miłe wieczory u cioci i Kaśki:). No i zupa u Wietnamczyka, który jednak nie jest już tym samym, co było, kiedy jedzenie serwował przy stadionie.
Koncerty... akustyczna Coma, niesamowicie elektryzujący Hey, przy którym co chwilę przechodziły ciarki po plecach...
Gotowanie, malowanie i odnawianie naszego gniazdka:) z czego wrzucimy fotki, jak tylko dostaniemy aparat w łapki (po nowym roku). A i dobrze, że nie teraz, bo nie wszystko jeszcze jest skończone.
A wokół śnieg... i niedługo święta, później sylwester i... i już. Nowy rok. Kolejny... gdy my, razem. Trwa to już tyle, że czasem zapominamy, nie zdajemy sobie sprawy jak nam wspaniale, jak nam dobrze... razem. Co nam przyniesie nowy rok? Albo co my mu przyniesiemy? Na tym roku widnieje chyba największy znak zapytania z tych, które dotychczas minęły.
A czas... czas płynie tak szybko. Do etapu, po którym chcemy spełnić nasze największe marzenie, pozostało tak niewiele. A zarazem tak odległe się to wydaje.
Bo tylko 3 semestry, licencjat i... kilkuletnia podróż dookoła świata... a przynajmniej taki jest plan - aktualnie ;););).

Otóż sami nie wiemy, czemu zawdzięczamy taki apetyczny tytuł. Mikstura owszem, we  wpisie spora, bo wiele w jedną notkę wpychamy tym razem, natomiast czy znowuż taka słodka?
Co raz ciężej się tu odnajdujemy, w pracy, która daje nam pieniądze, za które możemy opłacić studia i funkcjonować... i nic poza tym. Kasa, kropka. Tyle. I dużo straconego czasu, ale cóż?
Ciężej się odnaleźć, szczególnie po mailu, jakiego dostaliśmy wczoraj od Darii i Tomka. Marzenia się wyrywają, kipią za płatem czołowym i pstrykają w nos. Niecierpliwią się. Jakoś nie możemy się tu nigdzie realizować w pełni, tak jak byśmy tego chcieli. I może to nasza wina, nasza nieumiejętność. Może. 
Studia w przeciwieństwie do początków, bardziej nużą nas niż frapują. A etap jest już na tyle zaawansowany, że póki co, jeszcze jesteśmy na boisku. 
Zrobiło się zimno, słońca tyle co nasz kot napłakał, a nasze nastroje idealnie dopasowują się do aury. Aura ów jednak była dla nas całkiem łaskawa ostatnimi czasy. W ciągu ostatniego miesiąca, dwa razy wyskoczyliśmy z rodzicami w górki i dwa razy pogoda była wymarzona, szczególnie jak na porę roku, która nas otacza. W ogóle w tym roku wszystko jest na swoim miejscu. Na początku roku była porządna zima, później przyszła zielona, radosna wiosna, później lato było jak lato, jesień złocista, a teraz idzie grudzień i zaczyna spadać śnieg. Jak w kalendarzu, bez specjalnych wynaturzeń. 
I couchsurfing zaczął jakoś aktywniej się dziać u nas w mieszkaniu:). W ciągu ostatnich 3 tygodni mieliśmy przyjemność trzy razy kogoś gościć:). Jerneja ze Słowenii z Olą z Bielska, Dawida z Sandomierza i trzy osoby z Łotwy. Fajni ludzie:).
Powłóczyliśmy się po Ikei, kupiliśmy farby w kolorach "jagodowego lata" oraz zielonego "powiewu południa". Pomalowaliśmy i odświeżyliśmy nieprzyjemne dość wcześniej nasze gniazdko;).
Kasia wydobywa nieodkryte pokłady inspiracji kuchennych. I stąd również, tytuł notki, bo dookoła nas pełno jakichś słodkich mikstur. W kuchni, to po prostu się dzieje! Wszystko ostatnio mamy D.I.Y., w tym mleka roślinne każdego wymarzonego rodzaju. Odkryliśmy też Tempeh, wkrótce będziemy sami go robić i chyba zaczniemy prowadzić równoległy blog kulinarny ;). Do tego wszystkiego lodówka (bo kupiliśmy sobie ostatnio to cudo technologii!) pęka w szwach od systematycznego wtłaczania w nią naszych freegańskich zdobyczy;).
Dziś idziemy poszaleć na koncert SNL, w tygodniu zabierzemy się za malowanie sypialni, a w następny weekend najprawdopodobniej wylądujemy w Warszawie.
A śnieg za oknem, który pierwszy raz w tym roku wczoraj pojawił się na ulicach wraz z delikatnym przymrozkiem tworzy coś magicznego... szczypie w nos i przypomina święta. I mimo zimna, robi się jakoś cieplej.