kasia i przemo

Zrobilismy test na malarie i wyszedl negatywny. Wyglada zatem na to, ze zlapalismy po prostu podroznicza biegunke, ktora nienajlzejsza jest do przejscia. A test na malarie kosztowal... 100 rupii (2$). Mamy nadzieje, ze jutro dojedziemy do Dharamsala i odpoczniemy od upalow. Jak tam znajdziemy jakis szybszy internet to sprobujemy wrzucic zdjecia, bo niestety tutejszy zupelnie sie do tego nie nadaje.
Pozdrawiamy.

Amritsar, miejsce swiete dla sikhow, jak Mekka dla muzulmanow. Zlota swiatynia z 730kg czystego zlota, darmowe jedzenie i show na granicy indyjsko-pakistanskiej. A dla nas?
Owszem, bylismy w swiatyni, jedlismy darmowe wegetarianskie jedzenie od sikhow i nawet na granice nas ponioslo, ba, nawet nam sie tam podobalo. Ale nie w tym rzecz...
Amritsar to miejsce, w ktorym przechodzimy chyba najwiekszy kryzys, jaki kiedykolwiek nam sie przydarzyl. Pogoda to istne pieklo! Nie wiemy ile jest stopni, ale dajemy spokojnie ponad 40-tke. Dolozyc do tego wilgotnosc rzedu 90-100% i jestesmy ugotowani. Wystarczy wyjsc na ulice, zeby zlalo Cie wiadro potu i nawet nie trzeba sie ruszac. Wystarczy usiasc gdzies na godzinke, a po godzinie arafatke, ktora wycierasz twarz z potu mozna wykrecac, tak samo jak reszte ciuchow. Skora na palacach dloni jest pomarszczona jak po 3 godzinach na basenie, a w zasadzie to zadna roznica czy weszlo by sie w tych ciuchach do wody, czy wyszlo na ulice. Autentycznie, to jest nie do zniesienia! Mamy w naszym hoteliku za 2$/os. wiatrak nad lozkiem. Ale to dziala tak, ze lezac na plecach dmucha na Ciebie powietrze jak z goracej suszarki i powiedzmy, ze jest nawet ok, ale pod plecami wszystko jest mokre. A jak wylaczy sie na minutke (zaniki pradu) to przez ta minute masz wrazenie, ze znalazles sie w saunie. To po prostu jest masakra! Mamy - Kasia od 2 dni, a ja od wczoraj - do tego problemy ze zdrowiem. Dzisiaj w nocy, zeby zbic moja goraczke potrzebowalismy 3 tabletek (!), bo w przeciwnym wypadku trzeslem sie w wyzej opisanej temperaturze z zimna, musialem przykryc sie spiworem (komfort spiwora -5) tak z reszta jak Kasia noc wczesniej. Nie wiemy co nam jest, mamy nadzieje, ze nic powaznego, ale troche obawiamy sie najgorszego (malarii), bo objawy mamy ksiazkowe (biegunka, kaszel, goraczka, bol glowy). Z drugiej strony, Kasia chodzila przeziebiona od 3 dni, wiec moze po prostu grypa nas kladzie, a moze biegunka podroznicza o podobnych objawach (bez kaszlu). No i byloby wyjatkowym niefartem zachorowac na malarie w jednym czasie, jedno po drugim. Ciezko stwierdzic, ale dzisiaj rano czulismy sie tak zle, ze z obawy o zdrowie przeszedl nam przez mysl nawet powrot do Polski. Tyle, ze nie tylko nas w tym wszystkim chodzi... zobaczymy.
Narazie z okazji wziecia 3 tabletek (paracetamol+ibuprofenum) oraz 2 przeciwbiegunkowych czuje sie troche lepiej, wiec pisze notke. Jutro w planach mielismy jechac do Dharamsala i postaramy sie to zrealizowac. I jesli wszystko pojdzie po naszej mysli, to zostaniemy tma chyba troche dluzej niz zwykle, bo w Dharamsala jest ok. 20 stopni (gory), wiec chcielibysmy troche odpoczac od tej piekielnej temperatury. No i zobaczymy jak bedziemy sie czuli. Zyczcie nam zdrowia.

Korzystając z szybkiego internetu (prawdopodobnie ostatni raz, bądź jeden z nielicznych w Indiach) wrzuciliśmy zdjęcia, które zrobiliśmy do tej pory. Z góry przepraszamy, ponieważ są nieprzeglądnięte, nieposegregowane i w ogóle mogą się powtarzać bądź być wrzucone poruszone itp. nie nadające się do publikacji. No ale są :). Zapraszamy więc do galerii po kliknięciu w TEN LINK. Galeria dostępna również z menu po lewej - "Zdjęcia (2010-...)".

Drugi dzień w Delhi. Ok, jest gorąco. Wilgotność powietrza między 90, a 100% powoduje, że jesteśmy mokrzy właściwie przez cały czas. Cieknie z nas. Najbardziej męczący typ pogody. Jedzenie nie jest aż takie ostre, chociaż to pewnie zależy jak dla kogo. I nie jest aż tak strasznie tłoczno, brudno i nie śmierdzi aż tak. Choć jak wybraliśmy się dzisiaj na Paharganj, to rzeczywiście można go zaliczyć do wszystkich trzech wymienionych wyżej podpunktów. Ale to nie znaczy, że się nam nie podobał. Bo w Delhi w ogóle czujemy się przyjemnie. To tak trochę jakby być na woodstocku przez cały czas :). A dziś stargowaliśmy pierwsze spodnie dla Kasi z 950rs na 170rs, licytacje ze sprzedawcami również uważamy za całkiem niezłą zabawę. No i kupiliśmy przewodnik Lonely Planet po Indiach (niecienka i nielekka jest to księga do noszenia), używany a więc i za mniejsze pieniądze niż oryginalnie kosztuje. Również się trochę potargowaliśmy. Przejechaliśmy się rowerową rykszą, a na motorykszę przyjdzie jeszcze czas, bo narazie trochę się boimy, że nas Pan rykszarz powiezie naokoło żeby wycągnąć od nas za dużo pieniędzy :). Jedynie co niefajne, że mamy pewien problem z polską ambasadą, a dokładniej ze ślubem, a jeszcze dokładniej z jego datą. Ale mamy nadzieję, że wszystko się dobrze skończy. Narzekamy na gorąco, a póki co nie jest tak strasznie, bo pomiędzy 30, a 35 stopni. Zobaczymy jak się będziemy trzymać po jutrze, w zapowiadanych 43 stopniach...

Pierwsze nasze wrażenia z Indii.

Jest goraco - a raczej parno.

Do Delhi dolecielismy o 4 nad ranem. Delikatny stres czy nasze bagaze przesiadly sie razem z nami, ale na szczecie lecialy naszym samolotem. Pózniej byla wymiana pieniedzy dla obcokrajowców po gorszym kursie niz czytalismy w internecie... I zaplacenie z góry za taksówke do pierwszej stacji metra w kierunku domu naszej hostki.
Gdy jechalismy taksówka z lotniska do metra przez chwile bylismy zaskoczeni lewostronnym ruchem ulicznym (bo wiedziec to jedno, a robic to drugie :) ) A pózniej spedzilismy czas w metrze na ogladaniu z jego okna swiata za nim.
Najpierw jechalismy przez ogromne blokowisko. I stacje mialy caly czas ta sama nazwe, zmieniala sie tylko liczba sektoru. Nastepnie zaczely sie mniejsze zabudawania i totalny nielad architektoniczny. Pomiedzy budynkami mozna bylo dostrzec rózne swiatynie, ogromna postac boga i stupy. Do metra wchodzily co raz to bardziej kolorowo ubrane kobiety i mezczyzni wnoszacy rózne zapachy ze soba.
Do domu Kriti - dziewczyny, u której spedzimy pierwsze nasze indyjskie dni dotarlismy jak po sznurku, mijajac po drodze ryksze i motoryksze. Niestety niewidzielismy jeszcze ani jednej swietej krowy :(
Wypilismy rewelacyjny Masala Tea, chwilke porozmawialismy o nsazych podrózach, o postrzeganiu religi w naszych krajach, o róznicach spolecznych w Indiach i wszyscy poszlismy spac. My poprzedni caly dzien spedzilismy na lotniskach czekajac, a to na odprawe, a to na otwarcie bramy, odlot. Na samolot. I po 8 godzinach znów to samo czekanie. Noc wczesniej spalismy okolo 5 godzin, teraz ta cala noc lecieliœmy, wiec bylismy konkretnie niewyspani. A Kriti cala noc robila projekt (jest grafikiem), wiec rówiez z radoscia poszla rano spac.
Co bedzie dalej i jak wygladaja nasze Indie napiszemy najszybciej jak sie da! Bo za chwile uciekniemy na miasto.... chociaz troche sie boimy :p:p.

Z gory przepraszamy za brak polskich znakow oraz literowki, ale z co raz trudniejszymi klawiaturami przychodzi nam sie mierzyc :).

Dwa lata temu, wyjezdzajac z Iranu, napisalismy na blogu, ze napewno jeszcze kiedys tu wrocimy, byc moze w drodze do Indii... i prosze! Oto jestesmy, w drodze do Indii - na swoj slub.
Po przekroczeniu granicy, z drobnymi problemami i sugestiami ze strony pani celnik (Kasi pierwsza strona w paszporcie trzyma sie na 1/3 strony, bo popekala od ciaglego odginania do kontroli na granicach). Z granicy dojechalismy na stopa, choc z kierowca taksowki do Jolfy i kierowalismy sie w strone wylotowki na Tabriz. Nagle zatrzymal sie samochod i kierowca zaprosil nas na wycieczke, bo wlasnie wybieral sie ze swoja rodzina w pobliskie gory. Gdy dojechalismy na miejsce spotkalismy sie z jego rodzina liczaca 3 samochody. Prawdziwy piknik w iranskim stylu. Mielismy jeszcze tego samego dnia dojechc z nim do Tabriz i wsiasc w autobus do Esfahanu, by dalej jechac do Shiraz, skad mamy samolot do Indii (samolot do Indii znalazl sie na naszej drodze z powodu niebezpiecznej sytuacji w Pakistanie - nie wydaje sie wiz turystycznych do tego kraju).
Ali, jego zona i 2 corki, byli tak niesamowici, ze zostalismy z nimi jeszcze jeden dzien dluzej w Tabriz. Wsiedlismy w autobus bezposrednio do Shirazu i po 21 godzinach znow znalezlismy sie w miescie, gdzie kazdy mijany nas czlowiek krzyczy "hello Mister how are you!!!". Szukajac oszczednosci wybralismy wize tranzytowa, 7-dniowa przez Iran. By tego czasu niespedzic na drodze - i by nieutknac w goscinnosci Iranczykow - zdecydowalismy sie na autobus do Shiraz.
Spedzilismy tu 3 fantastyczne dni u Mohameda odkrywajac na nowo znane i poznajac nieznane nam miejsca. Czas spedzilismy tutaj na rozmowach i spacerach z naszym hostem, iranskimi turystami z Teheranu, niemieckimi turystami z Monachium, dziewczyna Mohameda i jego znajomymi. Delektowalismy sie falaflem, falude, lodami szafranowymi i wegetarianskimi posilkami przygotowywanymi specjalnie dla nas przez mame naszego hosta. I chodzilismy caly czas przejedzeni :). A dzis przyszlo nam pozegnac sie z Mohamedem, jego rodzina i przeprowadzilismy sie do jego znajomych.
Jutro (wlasciwie to juz dzisiaj) popoludniu mamy samolot, najpierw do Sharjah, a nastepnie lot do Delhi.

Troche Przemo jest przerazony tym wszystkim co nas niebawem czeka...

- temperatura
- robalami
- Indiami
- robalami
- temperatura
- robalami

Ale ja wiem, ze damy rade i choc jestem juz strasznie zmeczona i nie mam jak wrzucic zdjec obiecuje zrobic to przy pierwszej okazji!
Do nastepnego... z Indii.