kasia i przemo

Oualidia, niewielkie miasteczko między El-Jadidą, a Safi. Z marokańskiego wybrzeża wyróżnia je spokojna laguna, oddzielona skałami od szalonego oceanu. Dla nas... jedno z najpiękniejszych miejsc nad wybrzeżem w jakich kiedykolwiek byliśmy! Ale od początku...
Do Oualidii dojeżdżamy bez większego problemu, najpierw łapiąc stopa kilka kilometrów za miasto, a następnie ciężarówką z dwoma kierowcami, którzy po drodze palą sobie haszysz;). W Oualidzie wita nas bajkowy widok laguny z turkusową wodą, a w tle ocean obijający się o skały... Chwilę później już idziemy za chłopakiem w przeciwnym kierunku od wody oglądać jakieś pokoje (w gruncie rzeczy poddajemy się takim mieszkaniowym naganiaczom, bo w Maroko czasem można znaleźć prawdziwą perełkę, ukrytą, nieoznaczoną i bardzo tanią). Te jednak szczególnie nas nie porywają - w pierwszym budyknu coś im stęchło, a w drugim właściciel nie chce zejść z ceny. Grzecznie dziękujemy i ruszamy w swoją stronę:) - skutecznie przyciągani przez wodę w jej kierunku.
Po kilkuset metrach pojawia się przed nami coś, przy czym na chwilkę pojawia się iskierka w oku. Całe wzgórze zabudowane białymi domkami z niebieskimi oknami, otoczone przepięknym ogrodem. "Ogrody laguny". Niestety, bez żadnych oznaczeń, nie mając pojęcia jak mielibyśmy się za to zabrać, jedynie patrzymy w tamtym kierunku. Nasz wzrok jest chyba jednak dość wymowny, bo spod bramy krzyczy coś do nas kobieta po francusku. To nic, że nie rozumiemy, oczywiście od razu zmieniamy kierunek ;). Nasza nieznajomość francuskiego pozwala zrozumieć, że kobieta pyta czy chcemy coś wynająć - pozwala też odpowiedzieć Oui. Zobaczyć nie zaszkodzi. Idziemy schodami w górę, pokazuje nam - tutaj jest pierwszy basen, tutaj kolejny... acha... wspinamy się wyżej, aż trafiamy do jej piętrowego domku. Na górze ogromny salon z kominkiem, kuchnia, duży taras z widokiem na lagunę i ocean. Na dole 2 sypialnie, łazienka. Gołym okiem widać, że nas nie stać... ale zapytać o cenę nie zaszkodzi... najpierw próbujemy się targować, w końcu rezygnujemy... ale schodzimy kawałek, zastanawiamy się, patrzymy na to wszystko i... zostajemy!:D Tak naprawdę za taką samą cenę jaką płaciliśmy za marny hostel w Sewilli...
Jak dzieci na wyścigi  przebieramy się w stroje kąpielowe i biegniemy do basenu!:) Cały dla nas! Całe dwa, bo nie wygląda jakby za dużo ludzi aktualnie przebywało w tych domkach.
Gdy spędza się wiosnę, lato i kawałek jesieni w Szkocji, to jest własnie to o czym się marzy... słońce, basen, rajski widok i błoga beztroska...:)
Gdy wystarczająco się ochładzamy, idziemy w stronę laguny. Odpływ odsłania niesamowite formacje skalne, małe baseniki, które tworzą się na dnie. Dookoła chodzą ludzie i zbierają - jedni małże, inni ostrygi, gdzieś w oddali mężczyzna poławia kraby. Od strony miasta idą chłopcy z wędkami. Wspinamy się na skały, podziwiamy widok z góry. Idziemy plażą i nie możemy uwierzyć, że jesteśmy w tak pięknym miejscu. Idąć wzdłuż wybrzeża czujemy się jak w bajce, w filmie, tak nierealny i magiczny jest krajobraz. I chyba nie jesteśmy w stanie słowami tego opisać...
Gdy robi się ciemno, wracamy, wcześniej robiąc zakupy na bazarze i gotujemy tajin. Przed snem wskakujemy jeszcze do basenu:) i do późna siedzimy na tarasie słysząc niemal jedynie ocean...
Kolejny dzień spędzamy pływając w lagunie, wciąż ciesząc oczy otoczeniem i spacerując wzdłuż oceanu.
Popołudniu rozmawiamy z rodzicami na skype... z basenu :P. A wieczorem nie możemy się nadziwić palecie barw w trakcie zachodu słońca...
Czas jednak ruszyć dalej. Po dwóch rajskich dniach ruszamy dalej na południe. Pierwszego stopa łapiemy do Safi...

Marrakesz... ponad 30 stopniowy upał i błękitne niebo. Od naszej ostetniej wizyty minęło prawie półtora roku. Nie popełniamy tego samego błędu co poprzednio, wychodzimy poza obszar lotniska i do centrum dojeżdżamy miejską 11-stką za 3dh, a nie lotniskowym, kilka razy droższym autobusem. Na Jamaa El-Fna, w drodze do naszego hoteliku wypijamy świeżo wyciskany sok (no tak, za takimi drobnymi rzeczami tęskni się najbardziej) i chwilę później już układamy materace na dachu, dokładnie w ten sam sposób jak rok wcześniej.
W obrębie Mediny nic się nie zmieniło, wciąż te same stoiska, ci sami sprzedawcy, te same produkty. Jedynie ludzie nas zaskakują, od samego początku mili, uśmiechnięci i całkiem życzliwi. To o wiele milsze niż fuck offy podczas zeszłorocznych prób targowania się. Ale i może dlatego, że my jesteśmy do nich pozytywnie nastawieni, uśmiechnięci, a nie olewający jak rok temu?
Już bez plecaków wyskakujemy na spacer dookoła Mediny z zamiarem znaleźienia w gąszczu uliczek Dar Bellarj, galerii  sztuki, która od kilku już lat działa jako organizacja non-profit. Trafiamy jak po sznurku, choć idziemy bez mapy. Gorzej, o owiele gorzej jest wydostać się z tego labiryntu. Trafiamy do miejsc, których w zeszłym roku nie widzieliśmy. Liczne, malutkie zakłady produkcyjne rzeczy, które można kupić w Medinie. Od krawca, stolarza, po spawaczy i szewców. O mały włos znów nie dochodzimy do garbarni, ale całe szczęście ktoś nas uprzedza, że to tuż za rogiem, więc zawijamy i znów skręcamy nie tam gdzie należy, aż gubimy się całkowicie...
Wieczorem harira i przesłodka chabakiya w naszym ulubionym miejscu, Na innym bułka z cebulą ziemniakiem i jajkiem, polana ostrą harissą. A na kolejnym, już z wypełnionymi po brzegi bruszkami:) czekoladowo-korzenne ciasto popijane mocno przyprawioną herbatą...:)
Rano zbieramy się i spacerujemy w stronę dworca. Na stopa z Marrakeszu próbowalismy już wyjechać w zeszłym roku... szliśmy wówczas chyba z 2 godziny niekończącą się długą, prostą ulicą a i tak nie dotarliśmy na wylot, więc tym razem z Marrakeszu wolimy wybrać bardziej konwencjonalny sposób;). Dworce autobusowe w tego typu krajach (w Iranie było zupełnie tak samo!) mają to do siebie, że o nic nie musisz się martwić, wystarczy przyjść na dworzec i autobus sam cię znajdzie. Pyta nas więc ktoś o kierunek i już biegniemy za nim i za autobusem... bo ten właśnie odjeżdża! Prawie 200km za 40dh/os., to zdecydowanie lepsze, niż przebijanie się na wylotówkę w takim upale...
Po kilku godzinach jazdy totalną pustynią trafiamy do El-Jadidy. Przyjeżdżamy tutaj głównie dlatego, że nie słyszeliśmy nigdy o tej miejscowości, nikt nigdy o niej nie pisał (albo raczej my nigdy o niej nie czytaliśmy), a leży nad oceanem, zupełnie zgodnie z naszym planem zjechania na południe wzdłuż wybrzeża, więc właśnie stąd postanawiamy zacząć.
Chłodny wiaterek znad oceanu chłodzi, albo raczej oblepia nas na przywitanie. Całkiem szybko znajdujemy hotel - mega obskurny, ale tani;). W sumie wyboru dużego nie ma, bo 3 hotele i 2 tradycyjne, marokańskie riady. W jednym hotelu pan zerknął na spoconego Przema i przeprosił, że nie ma pryszniców:D, więc wybór zmniejszył nam się o jeden. Portugalska część miasta dzięki uprzejmości portugalczyków, którzy wysadzili fort gdy się wynosili z miasta jest szczerze mówiąc taka sobie w porównaniu z Essaouirską Mediną - a obie są na liście Unesco. Choć to powolutku się zmienia, część budyków została wykupiona, a w kościele ma podobno powstać... hotel.
W sumie jest to dobra miejscowość gdy chce się odpocząć od białych, bo nie ma ich w mieście za wielu. Na spacerach po souku i plaży minął nam pierwszy dzień.
Nazajutrz z samego rana wybieramy się do Sidi Bousid oddalonego o 6 km od miasta. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się do europejskiej nadmorkiej destynacji. Uśpione posezonowym brakiem turystów miasteczko, czyste i nazbyt jak na Maroko poukładane. Z długą, szeroką plażą. Na nasz widok drugi raz już tego dnia w autobusie kierowca wita nas szerokim uśmiechem i głośnym Salam.
Popołudniu w El-Jadidzie przechodzimy plażą daleko, daleko za mapkę z naszego o kant dupy rozbić:) przewodnnika (Lonely Planet zszedł strasznie na psy!*) i dotarlismy do marokańskiej mekki turystycznej. Hotel na hotelu, fontanny wzdłuż ulicy, kolorowe lampy na chodnikach i drogie restauracje przeniosły nas na chwilę jakby do Egiptu. Ta nowo wybudowana część dokładnie wyjaśnia gdzie się podziały hotele z centrum i starego miasta. A cały czas nam to spokoju nie dawało, jak to możliwe, że w tego typu nadmorskiej miejscowości są 3 hotele? Podobno w czasie wakacji to miasto jest pełne od wakacjujących marokańczyków, no i teraz już wiadomo, że większość wybiera po prostu nową i turystyczną część miasta z plażą po drugiej stronie ulicy.
Kolejnego ranka zbieramy się na wylotówkę. Pierwszego stopa łapiemy po kilkunastu sekundach, kilka km za miasto. Tam po 2 minutach zatrzymuje się ciężarówka i zabiera nas prosto do Oualidii, kolejnego celu na naszej mapie. Oulidia jest kolejnym miejscem, o którym nie za wiele jest napisane w przewodniku... ale może to i dobrze, bo mamy cały ten raj niemal tylko dla siebie! :D.....

* zazwyczaj w podróżach towarzyszył nam przewodnik Lonely Planet, by mieć jakiś punkt odnniesienia cenowego jeśli chodzi o hotele, by w okolicy tych przewodnikowych hoteli poszukać swoich własnyh, każde większe  miasto ma mapy i garść przydatnych informacji. Poza zbędnymi kilogramami same zalety? Tym razem kupiliśmy swój własny, nowy, prawie prosto z drukarni, bo wydany w 2011. I albo kupiliśmy jakąś genialną podróbę z nową szatą graficzną;), albo Lonely Planet postanowiło totlnie zmienić odbiorców swoich przewodników na sort z Trip Advisora, ignorując kompletnie niskobudżetowców. Nieczytelny, z błędami. Pamiętacie dział 'budget' w hotelach? Teraz hotele zaczynają się od tych najdroższych (1500dh za dobę w Marrakeszu?) kończąc jednym, ewentualnie dwoma "tańszymi" (100dh+), gdzie my w Marrakeszu spaliśmy za 20dh/os. Miejsca do jedzenia (z których de facto nie korzystaliśmy za bardzo) zaczynają się od dwugwiazdkowych restauracji, opisy mają błędy, a mapy są często źle narysowane! Wygląda na to, że jeśli wydania innych krajów wyglądają tak samo, to trzeba będzie wkrótce zmienić wydawcę przewodnika;)

...a w Hiszpanii wylądowaliśmy późnym wieczorem. Gdy dotarliśmy do centrum Sewilli dochodziła północ.
To niesamowite uczucie przenieść się z chłodnej i deszczowej Szkocji na wciąż gorące w październiku południe. Kurtki wraz z cieplejszymi ciuchami wrzucamy na dno plecaków, a wyjmuemy krótkie rękawki oraz wszystko co najlżejsze i najbardziej przewiewne. Soczystą szkocją zieleń zamieniamy na wysuszony krajobraz i wszechobecne palmy.
Wysłaliśmy sporo maili do ludzi z Sewilli przez couchsurfing, niestety wszystkie z negatywnym skurtkiem. Hiszpania chyba w ogóle jest ciężka pod tym względem, tak samo jak pod względem autostopu. Szukamy więc nocą jakiegoś stosunkowo niedrogiego, jak na Sewillę hostelu. Jeden zamknięty, drugi full, trzeci... w trzecim mamy szczęście. Stargowujemy cenę prawie o połowę i zostajemy za sensowną - jak na Sewillę - cenę. Wychodzimy jeszcze na spacer w poszukiwanie sklepu, Wszystkie jednak są już o tej godzinie zamknięte, ale ulice tętnią życiem i zamiast sklepów jest dookoła cała masa pootwieranych barów. Spragnieni wstępujemy do jednego z nich na piwo, z niemałym zaskoczeniem płacąc za nie kilka razy mniej niż w Szkocji czy Paryżu. Po kilku miesiącach w drogiej Wielkiej Brytanii to spora różnica. Szczególnie, że Hiszpania w wielu przypadkach jest tańsza niż Polska...
Kolejne 3 dni w Sewilli to długie, kilometrowe, niekończące się spacery klimatyczną, starą częścią miasta. Magiczną i poplątaną. Po kilku dniach wciąż zdażało nam się zgubić w drodze do domu i musieliśmy ratować się mapą. Błękitne niebo i południowe temperatury... cóż za zmiana! Do tego stopnia poczuliśmy klimat, że i nasze dni zaczęły upływać hiszpańskim rytmem. Leniwe poranki, siesta i bardzo długie wieczory.
Niewątpliwie warto przerzucić się na hiszpański rytm, szczególnie że zdecydowaną atrakcją jest tutejsza kuchnia. Taka jaką lubimy - prosta, ale aromatyczna i niesamowicie smaczna! W końcu więc zaczynaliśmy dnie kawą i tostem, w którego wtarty jest pomidor (lub polany zmiksowanym) i oliwą z oliwek. Popołudniem orzeźwialiśmy sie Gazpacho, czyli najbardziej niesamowitą i orzeźwiającą zupą na chłodno jaką jedliśmy w życiu! A do wieczora wstępowaliśmy się ochłodzić do barów na piwo i tapas - czyli hiszpańskie przekąski, które są świetną opcją, bo porcja jest mała i niedroga, a można spróbować ogromną ilość andaluzyjskich przysmaków!:) No i wieczorna Sangria oraz jej pochodne... wyjątkowo przyjemnie spędziliśmy nasz andaluzyjski czas:) Ach, potrzebowliśmy takich wakacji! ...no ale to na tyle Sewilli - obowiązki wzywają;) Maroko!

Paryż przywitał nas aleją Pól Elizejskich i Łukiem Triumfalnym. Zachodzącym słońcem i temperaturą jakby wyższą niż w Glasgow:). Ludzie u których mieliśmy się zatrzymać niby nie mieszkali już w Paryżu a pod nim, ale jakoś nie mogliśmy odnaleźć różnicy pomiędzy miastem a jego obrzeżami :)
Pierwszy dzień w mieście zakochanych zaczęliśmy od zakupu bagietki w lokalnej piekarence, których jest na pęczki, co krok. No może i we Wrocławiu też pieczywo można kupić na każdym kroku, ale raczej Hert nie oferuje świeżo wypiekanych chrupiących bagietek, czy innych przepysznych bułeczek. Potem przyszła pora na ser i wino. Jako że nowe smaki straszne nam nie są;) na pierwszy ogień poszedł kozi ser z czarną pleśnią - Selles-sur-cher - znakomity wybór. Ser o bardzo subtelnym lecz zdecydowanym smaku, który miło pozostawał w ustach.
Szukając miejsca na nasze śniadanko troszkę pobłądziliśmy wychodząc z metra i wyszło nam się w przeciwnym kierunku niż chcieliśmy iść:). Nazwa ulicy się zgadzała z tą na mapie więc ruszyliśmy - ale w przeciwnym kierunku!!!  Gdy znów chcieliśmy zobaczyć na mapie nasze połóżenie, podszedł do nas człowiek i po francusku (jakże by inaczej :) ) próbował nam pomóc. W końcu jednak wsiedliśmy w autobus i przejechaliśmy nim do punktu wyjścia by znów rozpocząć spacer w kierunku La coulée verte.  Deptak, nad ulicą z otoczony roślinnością do przebiegnięcia i do krótkiej przerwy na bagietkę. My siedliśmy na ławeczce jak inni i zajadaliśmy się naszym serem w bagietce, popijając różowym winem.

Po śniadaniu ruszyliśmy w stronę dzielnicy żydowskiej - jednego z ulubionych miejsc w Paryżu naszych hostów. Gdy już dotarliśmy na miejsce zaskoczyło nas podobieństwo do Wrocławskiej dzielnicy czterech wyznań. Trochę jakby ktoś nałożył ul. św. Antoniego na Włodkowica i sporo, sporo powiększył :D.

Cały pierwszy dzień chodziliśmy po miesicie włócząc się i podziwiając architekturę, kościoły, przerywając spacer co chwilę... w cukierniach. Mnie kusiły najbardziej bezy - ogromne jak bochenki chleba z dodatkiem kakao, Przemo nie mógł się oprzeć tarteletkom z orzechami w toffie. Słodkości dosłownie przyciągały nas za każdym razem do witryn a następnie podstępnie jak magnez do środka :). No i tak słodko przeszliśmy pod Notre Dame.

Kolejka chętnych do wejścia, aż zakręcała, a wydawało by się, że to październik i mało turystów. W drodze do wieży Eiffela, chcieliśmy jeszcze zobaczyć Pont des Arts - Most Sztuk Pięknych, który to umiłowali sobie zakochani wieszając na nim kłódki. Zupełnie jak na Moście Tumskim! Tyle, że ten paryski jest ze 3 razy dłuższy i wisi na nim o wiele wiele więcej kłódeczek. Z daleka wygląda to tak, jakby most po obu stronach był pokryty złocistą folią, gdy podchodzi się bliżej można zobaczyć masę kłódek poprzyczepianych po bokach do siatki.

Pod wieżą zdążyliśmy porobić kilka zdjęć o zachodzie słońca, posiedzieć na trawce popijając resztę wina ze śniadania i ruszyliśmy w kierunku statuy wolności, która jest mniejszą kopią tej ofiarowanej USA. A wieczorem to już tylko szybko pod Moulin Rouge. Ulica a wzdłuż niej liczne kluby nocne i sklepy da dorosłych, nam jakoś amsterdamska dzielnica czerwonych latarni wydaje się ciekawsza ;p.

Kolejnego dnia mieliśmy obudzić się wcześniej i wyjść z samego rana by pochodzić po Montmartre, dzielnicy afrykańskiej i może odwiedzić Luwr. Ale nic z tego. Spaliśmy po całym dniu chodzenia jak dzieci do 10. Wygramoliliśmy się z łóżka i po małej kawie pojechaliśmy do dzielnicy artystów by zjeść smaczne bagietkowo serowe śniadanie pod Sacré-Cœur z widokiem na Paryż. Połaziliśmy po wąskich uliczkach z których już klimat artystycznej bohemy dawno wyparował lecz wciąż przyciąga masę turystów gotowych zapłacić krocie za kawę w knajpkach wzdłuż ulic.



Ostatni dzień w Paryżu to dzień sztuki. Pojechaliśmy do Centrum Pompidou by zwiedzać muzeum sztuki współczesnej. Osobniki z EU do 25 roku życia wchodzą za darmo. No to się załapaliśmy. 2 piętra pełne sztuki z ostatniego wieku, alkowy pełne kubizmu, surrealizmu, ekspresjonizmu. No i panorama miasta z ostatniego piętra.
Po muzeum już tylko szybka droga na lotnisko i frruuuu do Hiszpanii. A w Hiszpanii ...

- mogłoby nam się pierwsze jadące auto zatrzymać...

Po konkretnym tygodniu na początku czerwca, w ciągu którego miałem 64h pracy:) (Kasia 45), zrobiło się trochę luźniej w hotelu więc trochę złapaliśmy oddech.
W jeden z ostatnich wolnych dni wybraliśmy się - znowu... ;) - do Inverness, tym razem głównie w poszukiwaniu butów. Przy okazji pospacerowaliśmy sobie po mieście, kupiliśmy kilka budyni w polskim sklepie i tak spacerując... stwierdziliśmy, że chętnie weszlibyśmy do jakiejś restauracji na indyjskie jedzenie. Jest ich pare w Inverness, więc wybraliśmy taką, której menu brzmiało zachęcająco... ależ błąd:D. Restauracja była zupełnie pusta, kelnerka z polskimi korzeniami sprawiała wrażenie przerażonej, a jedzenie było... bez smaku. Dhall przypominał zupę zagęszczoną zupę z kostki rosołowej z soczewicą, a okra, która wyglądała świetnie smakowała jak woda. Trochę się zawiedliśmy, ale oprócz prawie 20Ł zostawiliśmy też swoją opinię na temat jedzenia... ;) Zrekompensowaliśmy to sobie przed powrotem relaksując się w basenie, saunie i jacuzzi :).

Siedząc sobie w tym jacuzzi, rozmawialiśmy, że fajnie byłoby się gdzieś wybrać razem z Orsi i Attim, którzy są chyba najfajniejszymi ludźmi, z którymi pracujemy, ale że nigdy nie mamy razem dni wolnych. I proszę… dzień później sprawdzamy grafik na następny tydzień, a tam mamy wszyscy we czwórkę wolne popołudnie i cały kolejny dzień :D. Jak na zawołanie! Wybraliśmy się więc pod namiot do Glen Nevis (gdzie kręcono Braveheart!), Steall Falls konkretniej. I było świetnie! Musieliśmy przekroczyć rzekę ;), rozpalaliśmy ognisko chyba z godzinę… i kiedy wszyscy już zwątpili, że uda się coś zjeść Kasia pokazała co potrafi i ognisko zapłonęło, a na ruszt poszło mięso razem z naszymi wege kiełbaskami i wege stekami!:D

Kolejnego dnia mieliśmy w planach wspinaczkę na najwyższy szczyt w Wielkie Brytanii – Ben Nevis. Po rozmowach do później nocy, wstaliśmy o 6.00 rano i… musieliśmy znowu przekroczyć rzekę ;). Wróciliśmy na parking, wskoczyliśmy do auta i podjechaliśmy do miejsca, z którego zaczęliśmy się wspinać. Ależ było ciężko do połowy drogi! :D. Na szczęście mieliśmy ze sobą kanapki dla Scooby Doo! Za połową weszliśmy we mgłę i chmury I nie było już za dużo widać… na szczęście przed szczytem trochę się rozpogodziło i mogliśmy zobaczyć widok z góry… na szczęście przede wszystkim dla Attilli, który wchodził na Ben Nevis piąty raz i liczył, że w końcu zobaczy coś więcej niż białą ścianę mgły i chmur… udało się!:) Mogliśmy więc popatrzeć na świat z góry, stojąc na śniegu, który leżał już nieopodal szczytu, na przełomie czerwca i lipca ;). Gdy schodziliśmy rozpogodziło się jeszcze bardziej, więc otoczyły nas piękne widoki i zejście było bardzo przyjemne. Wyszło nawet słońce, więc spaliliśmy sobie wszyscy ryjki:D. Wejście i zejście zajęło nam niecałe 8h, ale po drodze w dół zrobiliśmy sobie jeszcze przerwę, w trakcie której większości z nas przydrzemało się kilkanaście minut:).  Niewyspani, zmęczeni i o ciężkich nogach wróciliśmy do domu;).

Dobrze czasem odpocząć od pracy w hotelu... ;).