kasia i przemo

przepraszamy...

Pakujemy się.

Tym razem nigdzie nie wyjeżdzamy, a "jedynie" się przeprowadzamy :) dzięki uprzejmości rodziców.
TO pierwsza taka superprzeprowadzka... poprzednia trwała kilka dni i nieswiadomość posiadanych rzeczy istaniała do dzisiejszego dnia.

Wczoraj przewieziono większość szpargałów zupełnie niepotrzebnych w codziennym życiu, dziś zaczęłam pakować resztę.

- 4 nasze ogromne plecaki w tym jeden Natalii :) wypchane do granic możliwosći
- jedna torba podróżna
- 3 kartony które udało mi się dostać w Społem
- drewniana skrzynka po mandarynkach z warzywniaka
- ... coś na styl reklamówki z poduszką i dwumetrowym kocem w środku :)
- 2 małe plecaki
- torba na ramie
- laptop [ten drugi jest w którymś plecaku]

na stole jest jeszcze rzeczy których nie mam pomysłu gdzie zapakować. Wróci Przemo coś pokombinujemy.

Zawsze jest tyle czasu by wypowiedzieć... jeszcze przecież będzie tyle czasu by pokazać. Jak bardzo się ceni, jak bardzo się kocha...

Pstryk... i nie ma nic.
Świat się wali...




Tego czasu jest tak strasznie mało...

A Karolcia zabrała naszą tabliczkę na Puck i wybrała się na bal przebierańców przebrana za... autostopowiczkę:). I zgadnijcie czyje przebranie zostało wybrane najlepszym:)

Zima, zima, zima... znowu o zimie. Lubimy śnieg... Kasia trochę bardziej ode mnie. Bo jeśli chodzi o przyjemności, które ta pora roku oferuje - chyba na tym się kończy.

Żeby chociaż ten śnieg był chwilkę dłużej... ;). Na codzień zimno jest, ciemno, szaro... i jakoś tak mało się dzieje.
I tak jakoś melancholijnie z tego powodu.
Odrobinę się tęskni... właściwie trochę za miłym słońcem na twarzy, trochę za drzewami pełnymi liści, za zielenią trawy.
Ale tak bardzo bardzo to chyba za czymś innym...

Za naszym kciukiem na drodze...

...zastanawiając się czym i z kim przyjdzie nam dziś jechać...

...nie wiedząc gdzie dzisiaj się znajdziemy...

...i nie mając pojęcia gdzie przyjdzie nam spać.

Za drogą - gdzieś tam, w nieznane... - po prostu.


I nachodzi tak zimą sentymentalnie, więc siądziemy czasem i pooglądamy zdjęcia... jak widać.
Nawet nie za bardzo jest jak weekendy zagospodarować, bo zimno i w takiej temperaturze nie za bardzo jest jak spać pod namiotem ;) (wliczając w to fakt, że nasz zatopiono w Sofji...) a i łapanie stopa w takiej temperaturze do najprzyjemniejszych nie należy.
Czyli, że taki sen zimowy i byle do wiosny... ale nie jest znowu tak z naszym podróżowaniem też źle...
Jako, że Ryanair lubi sobie od czasu do czasu promocję machnąć, to my za 4 zł sobie polatamy... i w końcu dotrzemy do Sztokholmu!

Fakt, nie jest to równie porywające co kciuk przy drodze, ale zawsze coś ;>.
Ale najpierw taki dłuuugi tydzień przed nami... i smutek. I łzy.
I tęsknota... ostatni raz, tęsknota.

Co nas zaskakuje co roku??

ZIMA!!!

Cóż, to nic że jest styczeń. Że pada śnieg od soboty. Wrocław musiał być nieodśnieżony. A co:)

I znów wybraliśmy się na film.
Od pewnego czasu w Ośrodku realizowany jest cykl PODGLĄDANIA filmowe. Byliśmy nawet na kilku wcześniejszych projekcjach. Wczoraj też się wybraliśmy. Tym razem na musical Hair.
Przyszliśmy troszeczkę spóźnieni, lecz w Ośrodku każda projekcja jest tą pierwszą :) co za tym idzie nawet chwilkę poczekaliśmy na start. A tu zamiast Hair czekała nas niesamowita niespodzianka!
Dzień wcześniej w naszych głowach [lecz osobno] zrodził się pomysł obejrzenia Przystanku Woodstock. Magia!
Po filmie poszliśmy przespacerować się po zimowym białym rynku. Wszystko dookoła jest białe. Białe chodniki ulice znaki, białe drzewa krzaki ławki, białe płatki z nieba krasnale pokryte białym puszkiem. Wszędzie jest tak ślicznie zimowo :)

A tu kilka fotek ze wczoraj:)