kasia i przemo

Pożegnaliśmy się wczesnym rankiem z Kim i Michaelem i pojechaliśmy. Zjedliśmy śniadanie i niedaleko za miastem zaczęliśmy się wspinać na 1000m górę. Nie było nawet tak źle, po drodze były strumyki, więc można było co jakiś czas wskoczyć, ochłodzić się i pedałować dalej. Myk był tylko taki, że gdy już mieliśmy serdecznie dość podjazdów i myśleliśmy, że może mamy już to za sobą, okazało się, że to był dopiero początek. Na szczyt w końcu dojechaliśmy o 16.30, a wjeżdżać pod górę zaczęliśmy o 10.00... :) Po drodze w dół były gorącę źródła, jedno na tyle gorące, że nawet ugotowaliśmy sobie w nim jajka, które Pani sprzedawała obok ;).

Kolejny dzień za to miał być luźny. Niestety zawsze gdy mamy mieć luźny dzień coś musi zepsuć nam humor ;). Miało być tylko lekko ponad 100km po płaskim, więc takie wakacje znowu. No i w sumie było, na tyle że pomimo późniejszej pobudki, pojechaliśmy jednym ciągiem i na miejscu do Chiang Rai dojeżdżaliśmy po 14.00. Żeby jednak nie było tak kolorowo, prawie do 17.00 szukaliśmy hotelu i było na tyle irytujące i męczące, że zepsuło nam humory na resztę dnia. Do tego słońce zrobiło swoje i wyjątkowo nas zmęczyło. Padaliśmy... i stwierdziliśmy, że zostaniemy w Chiang Rai jeszcze jeden dzień, żeby zrobić ostatnie zakupy przed Laosem i nabrać sił przed Laotańskimi górami. I świetną było to decyzją, bo trafiliśmy przy okazji kolejnego dnia na Chiang Rai Food Festival... tak, to coś dla nas :). ...zjadłam świerszcze :P

Później był już tylko nasz 'dobry dzień' opisany powyżej. Teraz idziemy spać, a jutro Laos. Z nadzieją na bezproblemowe przejście granicy;).

No ale odpoczęliśmy doskonale! A obowiązki jak to obowiązki, wzywają ;).

#1

Początek mieliśmy wymarzony, bo chyba wiało nam w plecy i pierwsze 30km zrobiliśmy w godzinę. Później zaczęły się schody, bo robiło się co raz goręcej, a tu nie ma wiaty żeby zrobić przystanek. Z założenia przerwę robimy od 11 do 15, ale generalnie godziny są ruchome. 12.00, słońce zalewa nam mózgi, pot moglibyśmy sprzedawać jako płynną sól do kąpieli w półtoralitrowych butelkach, a wiaty - brak. W końcu po kilkunastu kilometrach odnajdujemy naszą zacienioną oazę... ale wpadliśmy na pomysł! Ugotowaliśmy sobie zupę:). Najlepszą na świecie zupę z ryżowym makaronem, bakłażanem, marchewką, mikro kukurydzą, czosnkiem, cebulą, pęczkiem szczypiorku, kolendry, kopru... uwierzcie, marzenie strudzonego rowerzysty!:)
No nic, fajnie było, cień i w ogóle nawet powietrze się czasem poruszyło, ale 15, że niby trzeba jechać dalej.

No to jechaliśmy, szczerze to ledwo co. Najbardziej z tej całej jazdy męczy słońce, bo jak tu jechać jak jest 43'c? No nie wiem, jakoś jedziemy. Co prawda jesteśmy permanentnie mokrzy, woda w butelkach ma temperaturę wyższą niż nasze ciała, więc przełyka się topornie, ale jakoś idzie.
Za cel obraliśmy sobie Thung Saliam i o dziwo, nawet udało nam się dojechać. Dziwne mamy za to wrażenie, że im dalej oddalamy się na północ, tym ciężej znajduje nam się nocleg. W dwóch Watach pokazali nam wyjazd wskazując drogę do hotelu w mieście, w pierwszej szkole jakiś Pan zaproponował, że możemy zostać u niego w domu za 350baht, ale że my tu budżetowo to pojechaliśmy sobie dalej. W następnej szkole też nie za bardzo wiedzieli jak nam pomóc, ale w końcu Pan nas skumał, pozwolił nam rozbić sobie namiot na boisku i otworzył łazienkę z prysznicem. Namiot rozkładaliśmy jak było jeszcze jasno, więc zbiegły się wszystkie dzieciaki z okolicy, patrzyły na nas jak na ufo, a jeden chłopiec nawet pomagał rozkładać nam namiot :). Tym razem na szczęście było delikatnie chłodniej, więc nawet dało się spać.

127km.

#2

Jak tak dalej pójdzie, to naszą podróż zatytułujemy wszystkie wschody słońca, bo te oglądamy ostatnio z siodełek codziennie. No tak, wszyscy wiedzą, że nie lubimy wcześnie wstawać i najchętniej spalibyśmy do południa, ale ciut lepiej nam się jedzie jak jest 20 stopni, a nie 40... jakoś mobilizuje nas ten argument...

Za miastem spotkało nas to, co oglądaliśmy od jakiegoś czasu na horyzoncie... zaczęły się górki... i to zaczęło się od stromych - wpychanko rowerów. Wiecie jak się fajnie wpycha objuczony rower w tutejszym słońcu?:) Niewiele lżejsze to niż jazda... ale jechać nie zawsze się da. I w kółko macieju... pod górę, z górki, pod górę, z górki, pod górę... i tak non stop. W końcu dopadła nas górka, stroma, prawie 200m przewyższenia, brzmi bez szału, ale jechać to się pod to nie dało i mało padliśmy wpychając pod nią rowery.  A przed samą górą Pan zaczął gonić nas skuterkiem. Najpierw zatrzymał się pod górę i że nie wiedzieliśmy o co mu chodzi a nie uśmiechało nam się zatrzymywać i tak już ledwo pedałując to pojechaliśmy dalej. Wyprzedził nas jeszcze raz, tym razem zatrzymał się na płaskim, to i my się zatrzymaliśmy. Okazało się, że gonił nas, żeby obdarować nas limonkami, bo tam taaaka góra przed nami do przejechania...
Do Thoeng (60km),  dojechaliśmy po 5 godzinach, termometr wskazywał 43,5'c i szczerze myśleliśmy czy nie znaleźć hotelu i nie odpuścić sobie sesji wieczornej. Hotel jednak żaden przed nami nie wyrósł, dochodziła 13.00, stwierdziliśmy, że przerwa nie zając i trzaskamy nadgodziny. Wyrosło przed nami jednak coś, co było tego dnia spełnieniem naszych marzeń. Kawiarnia z klimatyzacją i wifi ;) Wszędzie filtry do wody.... bezpieczny lód! Zamówiliśmy 3 mrożone kawy... ludzie byli niesamowici. W gratisie dali nam obrane, pokrojone, zimne mango i dzbanek herbaty. Pozamykali okna i drzwi żebyśmy się bardziej schłodzili. Kawa zaczęła działać, zaczęliśmy się prawie trząść z zimna i zapomnieliśmy, że na dworze jest ekstremalnie gorąco. Sprzyjające warunki sprawiły, że coś dziwnego strzeliło nam do głowy i stwierdziliśmy, że damy radę dojechać do Li - kolejne 60km, kolejna góra z przewyższeniem 450m... 

I wiecie co? Dojechaliśmy do tego Li. Jechaliśmy co prawda w niektórych momentach tzw. siłą woli, co oznacza mniej więcej tyle, że gdy pedałujesz pod górę i czujesz, że już za nic w świecie nie da się jechać... zamykasz oczy, zaciskasz zęby i pedałujesz szybciej :). Jeszcze trochę, jeszcze kawałek... okazało się, że chcieć to móc :). 11km przed Li miałem co prawda ultra kryzys, bo w czasie zjeżdżania z góry zaczęło kręcić mi się w głowie, ale nie trwało to długo, żyję i mam się dobrze :). Do Li jakoś dociągnęliśmy. Wyszło 120km...

#3

Na kolejny dzień zaplanowaliśmy dojazd do Chiang Mai. Jedyne 140km od Li jak nam google.maps pokazały. Pobudka ciut później, śniadanie o 7. Z pełnymi brzuszkami prawie 2 godziny później niż zwykle zaczęliśmy jechać. Cieplej się z rana zrobiło, bo już tak długo w kurtce nie trzeba było jechać, ale reszta dnia była wyjątkowo łagodna. Więc jechaliśmy i jechaliśmy. Przez większość czasu interwałem, więc cały trik polegał na rozpędzeniu się z górki przynajmniej do 35-40km/h, żeby jak najmniej namęczyć się przy kolejnym podjeździe. I tak w sumie przez pół dnia. Gdy w końcu słońce dało o sobie znać, zjechaliśmy na chwilkę odsapnąć. Spojrzeliśmy na mapę, a za nami już ponad połowa drogi. Reszta też nie wiadomo kiedy minęła, bo około 16.00 już dzwoniliśmy do naszego hosta z warmshowers, jak tam do niego dojechać. Michael wyjechał nam na spotkanie i gdy znaleźliśmy się pod jego domem, uśmiechnął się tylko i powiedział, że ma coś co mogłoby nam pomóc.

- tam za domem mam malutki basenik... chcecie wskoczyć?:)

Długo się nie zastanawialiśmy... przegrzani i spoceni, sól można byłoby ze skóry ściągać do obiadu:).
A wieczorem był jeszcze niedzielny bazar w Chiang Mai, indyjskie jedzenie i soki z marakui...
A z wieczorną jazdą po mieście wyszło 155km:)!

Zdanie powtarzane od kilku dni jak mantra. Pierwszego dnia w Kamphaeng Phet rozmawialiśmy z rodziną przez rynga (w ogóle świetna strona, którą polecamy), opowiadaliśmy, że z powodu zatrucia zatrzymaliśmy się w hotelu, ale Kasia czuje się lepiej i już jutro jedziemy.

Następnego dnia też, kolejnego ponownie. Od kilku dni mamy codziennie spakowane sakwy, żeby rano jechać dalej, ale każde rano zaczynało się podobnie... bez szczegółów, przecież każdy się kiedyś zatruł:).

Ale ile dni można... jeden, dwa, trzy? W końcu wszystkie standardowe metody zawiodły - niezawodny jogurt, powszechna cola, wódki nie próbowaliśmy... nasze kieszonkowe medykamenty... kieszonkowe? Dwie torby po butach leków - ktoś wozi ze sobą tyle leków co my?
Kolejny poranek... wieczorem zdecydowaliśmy, że już jutro jedziemy na 100%, jakby coś się działo zabijamy tabletkami i ruszamy. Łatwo powiedzieć... ruszyliśmy rano, ale do szpitala. 6.30, więc jeszcze tłumów nie ma, w kolejce jedynie trzydziesta... w jednym miejscu, czasem posiadanie innego koloru skóry ma swoje plusy, bo w innych miałam wrażenie, że dziwnym sposobem nie czekam w kolejce...
Nie wszyscy wiedzieli o czym mówię, podobno Pani doktor miała mówić dobrze po angielsku, ale diarrhea (biegunka) niestety nie rozumiała. Udało mi się jednak zrobić badania krwi i moczu (jak mi dawali pojemnik żebym oddała mocz, nie wiedzieć czemu wszystkich wyraz twarzy był jak po dobrym dowcipie, który już wszyscy znają), które wykazały nic. Okazało się, że z wynikami wysłano mnie już jednak do gabinetu, gdzie Pani doktor (wcześniejsza była tylko kobietą ustalającą z czym przyszłam) jednak już mówiła po angielsku bardzo dobrze. Dostałam dwa antybiotyki, no-spę na wszelki wypadek, zapas paracetamolu do końca wyjazdu i gastrolit. Pani proponowała jeszcze lekarstwa na grypę (?), ale już bita śmietana z polewą nie była mi potrzebna....
Za badania, wizytę, leki i kartę stałego klienta zapłaciliśmy astronomiczną sumę... 40zł...

Szczerze to ciężko już policzyć, który jesteśmy tu dzień... piąty, szósty? Dziś pierwszy dzień po antybiotyku... i już jutro jedziemy... insallah

Słodko

Tak poza tym to chcielibyśmy napisać o wszystkich naszych przemyśleniach dotyczących Tajlandii, więc notka niekoniecznie będzie spójna. W sumie to zainspirowały nas do tego hotelowe kanapki. Jesteśmy sobie w takim hoteliku, który nawet ma w cenie podstawowe śniadanie (co ciekawe był jednym z najtańsśzych w mieście, chyba). I na tym śniadaniu dostępne są m.in. słodkie bułki, takie coś jak drożdżówki z biedronki z jagodami itp., każdy je zna, no nie? Wyciągaliśmy je kiedyś ze śmietnika przy Parafialnej :D. No i tu są takie same, tylko że większość tych słodkich super bułeczek jest... z mięsem... jedna z parówką, inna z popularną tutaj zmieloną świnią, a jeszcze inne z innym mięsem... są też kanapki, takie pakowane z wiecznie świeżym chlebem jak w UK. Wygląda to jak z masłem i packą dżemu... masło (w zamyśle) jest słodkie... a ta kapka dżemu pokrywająca 1/10 kromki idealnie wiecznie świeżego chleba jest... tak, znowu pork, słodki ...chyba, nie próbowaliśmy.

Niestety jeszcze nie odkryliśmy skąd zamiłowanie Tajów do tego rodzaju słodkości. Nas to jednak średnio raduje, jak kupując pyszne sushi, dostajemy do niego słodki sos sojowy. Albo krakersy o smaku serowym z cukrem, krakersy o smaku nori z cukrem, suchary z masłem posypane... zgadnijcie czym? Nie żebyśmy nie lubili słodyczy, ale naprawdę czasem ccielibyśmy zjeść coś słonego... Dla odmiany owoce,  które kupujemy są niespecjalnie słodkie. Rose apple - wyjątkowo soczysty i orzeźwiający, ale ani nie kwaśny ani nie słodki. Jackfruit - bardziej budyń waniliowy w smaku, ale też nie za słodki, mangostan czy inne owoce w stylu białe jadalne w środku (jak liczi), lekko kwaskowate bardziej jak winogrona z grejpfrutem. Ach, no banany są słodkie -  w szczególności te maluteńkie 3cm, no i ananasy mega soczyste i mega słodkie! W szczególności jeśli je porównać z tymi dostępnymi w Europie :).

A w Tajlandii to... 

A w ogóle to co nas zaskakuje w Tajlandii... najbardziej w Tajlandii chyba zaskakuje nas sama Tajlandia. Bo większość opinii na temat ludzi w tym kraju była raczej negatywna, a my z naszych siodełek widzimy coś zupełnie innego. Jedziemy w kierunku zupełnie przeciwnym niż 90% ludzi przyjeżdżających do tego kraju, może rzeczywiście to jest przyczyna? Może jadąc na rowerach jesteśmy dla nich bardziej ludzcy?

Zaskoczył nas maksymalnie Bangkok. Kilkukrotnie lepiej rozwinięty niż największe polskie i nie tylko metropolie. Zaskoczyli nas ludzie wpatrzeni w swoje telefony, jakby przez kroplówkę podłączeni do facebooka. Jadąc metrem 85% otaczających nas osób była w innej rzeczywistości, zapatrzona w swoje telefony... smartfony to się chyba nazywa :). Drugi świat, inna równoległa rzeczywistość, w której funkcjonują dla nas ludzie z tajskiej stolicy.

Zaskoczył nas tajski uśmiech. Wcale nie przygłupi jak czytaliśmy, bo inteligencją i elokwencją Tajowie w większości przewyższającą spotykane chociażby te w Polsce osoby, z którymi wchodzimy w interakcje w sklepach itp. Ludzie w Tajlandii są tak kochani i niesamowici, że powoli zaczynają rywalizować w tej kwestii z naszym ulubionym irańskim narodem.

Zaskakują nas mnisi... jako, że zdarza nam się sypiać w ich świątyniach, zaskakuje nas, z jakim przepychem są one postawione. Ogromna świątynia w złocie, budząca respekt, a sami mnisi żyjący w tak skromnych warunkach, że aż nieśmiało spytać czasem o kawałek trawy pod nasz namiot.

Wyjazdem celowaliśmy w Laos, Tajlandia miała być tylko nic nie wnoszącym przystankiem, a okazał się zaskakującą perełką.... czym w takim razie zaskoczy nas Laos?

Zdjęcie z dietą...  zgadnijcie kto pije piwo, a kto zajada jedyną dostępną w pełni słoną przekąskę dla użytkowników zatruć pokarmowych, wyprodukowaną... w Polsce?;) No dobra, przecież widać kto;)

Już w Ayutthayi odkryliśmy plusy jakie daje jazda na rowerze, a których nie niesie ze sobą podróż autostopem. Możemy zboczyć ze ścieżki kiedy tylko mamy ochotę, gdy coś przykuje naszą uwagę po prostu możemy podążyć w tym kierunku. No i jeździmy przez miejsca, przez które nigdy autostopem byśmy prawdopodobnie nie przejechali. Małe miasteczka, wioski, wioseczki. A w nich wiecznie radośni Tajowie, każdy chce się z nami przywitać, pomachać, wymienić ogromny, uroczy uśmiech!
Pierwszego dnia przejechaliśmy od 14.00 niecałe 60km. No i trzeba było znaleźć pierwszy nocleg...
Słyszeliśmy, że spać można w Watach, buddyjskich kompleksach świątynnych. Tyle, że nigdy wcześniej tego nie robiliśmy.. Raz nam się zdarzyło zapytać w Armenii ludzi co na tarasie siedzieli czy możemy się u nich rozbić namiotem, bo nie mieliśmy innej opcji.
Zajechaliśmy pod ogromny wat, pokręciliśmy się, obejrzeliśmy świątynie... i tym razem nie starczyło nam odwagi ani śmiałości żeby zapytać mnichów o nocleg. Wyszliśmy, pojechaliśmy dalej. Zaczynało robić się ciemno.
Kolejna próba, zjeżdżamy do następnego. Na nasze szczęście zainteresowała się nami kobieta wyjeżdżająca na motorze, później zrobiło się wokół nas więcej osób i zdecydowali że nie będziemy spać w namiocie na trawie, ale w sali od muzyki. Trafiliśmy do szkoły. Wzięliśmy prysznic, w szkolnej kuchni ugotowaliśmy obiad, a gdy wyjeżdżaliśmy o 6.00 rano Pan jeszcze przyszedł do nas z automatem z gorącą wodą i kawą. A, no i mieli internet :).

I znów miasteczka, uśmiechy, pozdrowienia. I szalenie gorąco! Nasz pokładowy termometr wcale nie oszalał. No i spaliłam sobie plecy i ramiona, co do mnie niepodobne. Tego dnia zrobiliśmy 109 km, które wyszły całkiem naturalnie, bez spiny, z kilkoma długimi postojami. A to żurek z torebki, a to park od 30 km jest na znakach więc pewnie warto, a to znów jedzonko, a najczęściej to się chyba zatrzymujemy w 7eleven, sklepie który jest chyba wszędzie w Tajlandii i ma na maksa nastawioną klimę, chyba z -5 jest w środku. Tak więc zajeżdżamy sobie do niego co jakiś czas i sprawdzamy w środku czy aby na pewno nic się nie zmieniło.
Gdy nastał wieczór, znów trzeba było poszukać noclegu. Jak na złość zaczęła nam się dwupasmówka, chyba droga ekspresowa. Mega pobocze i nic, tylko pola i pola. Zjechaliśmy z drogi w końcu do jakiejś wioski. Jeszcze tylko kupiliśmy jakieś warzywka na kolację i pozostało nam znaleźć nocleg. Wat. Tym razem już śmielej podeszliśmy do grupki mnichów siedzących przy stole i spytaliśmy o kawałek trawy pod namiot. A oni jak by usłyszeli najszczęśliwszą informację roku. Wskazali nam trawnik - wyglądał jak pole campingowe pomiędzy świątyniami, równiutki teren, idealna trawka. Robią nam zdjęcia jak się rozkładamy z namiotem, cieszą się, nasze rowery lądują w pokoju na kłódkę, a później przyglądają się bacznie jak Przemo pichci kolację. Na czas posiłku rozszczęśliwieni mnisi zostawiają nas samych. Jeden z nich przyniósł tylko nam lampkę by za ciemno nam nie było, a gdy kończyliśmy jeść zostaliśmy obdarowani zupkami chińskimi w torebkach na dobrych kilka dni i garścią saszetek kawy. I saszetki z kremem na komary... faktycznie, w Tajlandii jest jedna rzecz, która męczy koszmarnie. Komary, mrówki i całe inne robactwo, które gryzie jak opętane. Autentycznie cali jesteśmy swędzący i w czerwone kropki.
W nocy najpierw musieliśmy przeinstalować nasz namiot by się dało w nim spać. Co oznacza mniej więcej tyle, że rozstawiliśmy samą sypialnię bez tropiku, by dało się w nim wytrzymać. Udało się mimo, iż nasz namiot teoretycznie nie ma opcji rozłożenia samej sypialni :).
Gdy tylko udało nam się zasnąć, obudził nas odgłos spadających na ziemię kropel. A tropik rozłożony pod namiotem... robimy więc akcję narzucania plandeki, którą wozimy ze sobą na namiot. Oczywiście gdy skończyliśmy, przestało padać :). Tak czy siak ze spaniem było kiepsko, bo na drzewie siedział ptak, który wydawał dźwięk przypominający indyjski klakson. Do tego doszły psie wiadomości, a o 4.00 dołączyły koguty :). No nic, nie spaliśmy wiele, ale udało nam się przespać budzik i wstać jak już było porządnie jasno, dzieci zaczęły schodzić się do szkoły, a pani obok rozłożyć budkę z jedzeniem. Na śniadanie od mnichów dostaliśmy po champoo (różane jabłko) i 2 woreczki z jedzeniem, co było bardzo miłe. Droga nie zapowiadała się najgorzej, ale powietrze od wilgoci było tak ciężkie, że czuliśmy się jakbyśmy płynęli. Jechaliśmy sobie pomiędzy polami, ale już nie ekspresówką. Do czasu...
Kolejne 50 km, niestety już mknęliśmy szeroką dwu-i-więcej-pasmową drogą z ogromniastym poboczem. Dosłownie mknąc, bo jak najszybciej chcieliśmy się tej upiornej drogi pozbyć. Potem czekała już nas tylko przeprawa przez Nakhon Sawan. Ruch w mieście może i nie jest jakiś wyjątkowo chaotyczny, ale ilość aut + środek dnia i palące słońce spowodowało, że trochę nas wymęczyło. W końcu jednak się udało i zjechaliśmy na lokalną, mniejszą drogę. Później zjechaliśmy i z tej, bo pytając się ludzi o kierunek podali nam swój lokalny. Zdecydowanie przyjemniej niż na autostradzie :). Ponieważ zanosiło się na deszcz, po 83km zjechaliśmy do szkoły spytać o nocleg i tam już zostaliśmy. Gdy rano wyjeżdżaliśmy, miła pani poczęstowała nas kawą i ciastkiem... niestety nie wszyscy zjedli i wypili, bo Kasię dopadły azjatyckie problemy żołądkowe i pierwsze co poszła rano zrobić, to zwymiotować...
No ale pojechaliśmy dalej. Dzień zaczął się zupełnie chłodno, bo było tylko 21'c, aż musieliśmy się na chwilę ubrać, bo takiej temperatury jeszcze w Tajlandii nie doświadczyliśmy. Temperatura rosła jednak w szalonym tempie i o 11.00 musieliśmy się zatrzymać, bo bezchmurne niebo zaczęło wylewać na nas swój bezlitosny żar. Dalej pojechaliśmy dopiero o 15.30...
W trakcie popołudniowego pedałowania, zatrzymaliśmy się żeby kupić banany. Przy pierwszym straganie pan chciał za kiśc bananów 20baht, więc pojechaliśmy dalej, bo wcześniej kupiliśmy za 10. Przy kolejnym straaganie pani sprzedała nam taką samą kiśc za 10, a do tego dołożyła nam z szerokim uśmiechem w gratisie jeszcze jeden worek bananów... trzy razy większy od kiści, którą kupiliśmy. Tajlandia...
Wieczorem pierwszy raz mieliśmy problem ze znalezieniem noclegu. W pierwszym wacie mnisi sami niespecjalnie mieli dużo miejsca do spania, w następnym miejscu zaproponowano nam namiot, ale w trochę niezbyt odpowiednim miejscu, w kolejnej szkole Pani nie miała kluczy... aż w czwartym miejscu (wat) ludzie znaleźli dla nas małe pomieszczonko, mimo iż sami nie wyglądali jakby mieli wiele miejsca dla siebie. To jest niesamowite, że ludzie tutaj potrafią z szerokim uśmiechem dzielić się tym, co mają, nawet jeśli sami nie mają wiele. Gdy robiliśmy sobie obiad, starszy mnich, niewidomy na jedno oko, przyniósł nam termos z lodem i kubeczek. Przecież mógłby się nami kompletnie nie interesować, przyjechali sobie młodzi, zdrowi, na dobrych rowerach... chwilę później kobieta przyniosła nam jackfruita. Odwzięczyliśmy się bananami, które dziś dostaliśmy. Przejechaliśmy równe 100km.
Rano wstajemy średnio wyspani. Kasi problemy żołądkowe niestety dalej nie odpuszczają, więc postanowiliśmy sobie dziś odpuścić jazdę, zatrzymać się na jeden dzień w hotelu, odpocząć i może wyzdrowieć.