kasia i przemo

Tym razem do Trójmiasta wyjechać postanowiliśmy jak za starych dobrych czasów - na noc :). Okazało się, że świetna jest to decyzja, bo szybko przemknęliśmy do Wałcza ciężarówką, która nie robiła żadnego postoju, bo Pan potrafił zaczarować licznik prędkości tak, że wskazówka ciągle pokazywała zero ;).
W Wałczu pooglądaliśmy przepiękny księżyc i gwiazdy, a gdy zaczęło świtać złapaliśmy stopa i kolejnymi dwoma dotarliśmy do Gdańska. W sumie zajęło nam to 9 godzin co po ostatnich naszych przejściach było czasem dla nas zupełnie satysfakcjonującym :).
Przywitaliśmy się z Łukaszem i położyliśmy się na chwilkę zdrzemnąć, co w sumie zajęło nam ok. 6 godzin ;).
Po przebudzeniu Łukasz przywitał nas niesamowitą, wiosenna sałatką, której nie mogliśmy przestać jeść :), a później były popołudniowe, leśne i wieczorne spacery z Beatą i Łukaszem. Nocne, magiczne, niekończące się rozmowy...
Rano chcieliśmy przejść plażą z Gdyni do Sopotu, ale gdy myśleliśmy, że to już Sopot, okazało się, że to molo to nie sopockie, ale dopiero... Gdynia Orłowo. Dalszą drogę darowaliśmy sobie ;), ale za to Kasia po drodze na plaży znalazła bursztyn! Prawdziwy taki, najprawdziwszy bursztyn! Pierwszy raz w życiu :).


Odwiedziliśmy jeszcze niesamowitą Martę na Osowie, a wieczorem spotkaliśmy się znów z Beatą, Łukaszem i Świeczką. Było ciasto francuskie z czosnkowym nadzieniem, wróżenie spod kapsli tymbarków, "What the #$*! do we (k)now?!" i oczywiście nocne, niekończące się rozmowy...
Kolejnego dnia przeprowadziliśmy się od Świeczki, ponieważ ona tak jak my startowała nazajutrz w autostopowych mistrzostwach :). Rozpieszczani byliśmy w Trójmieście również przez Świeczkę, która równie wiosenną sałatką co Łukasz zawstydziła nas na myśl, jak my leniwie ostatnio we Wrocławiu jadaliśmy...

No i Międzynarodowe Mistrzostwa Autostopowe!, które w tym roku odbywały się z Sopotu do Pragi.
Wyjątkowe dla nas, bo w MMA, biorą udział zespoły dwuosobowe, a my jechaliśmy... we trójkę, ze Świeczką :).
Wybraliśmy trasę inną od większości - na Żukowo, Kościerzynę i dalej na Piłę, Poznań, Wrocław. Nie był to dobry pomysł :), bo w weekend majowy wiele aut po drogach nie jeździ, a już na pewno nie takimi, bocznymi drogami :) Wiecie gdzie byliśmy 12 godzin od rozpoczęcia wyścigu? 180 km od startu, w miejscowości Podgaje :D. A przez tych 12h, co wioskę mijaliśmy się ciągle, na zmianę z tą samą drużyną, aż w Podgajach w środku nocy zrobiliśmy sobie wspólne zdjęcie, z naszym rozpaczliwym napisem na karimacie - GDZIEKOLWIEK :D.


A wiecie co lepsze? W Podgajach był sklep otwarty w środku nocy z 1 na 2 maja! :) Uratował nam życie. A wiecie co jeszcze lepsze? Z Podgaji zabrał nas człowiek prosto do... Wrocławia! A wiecie co jeszcze jeszcze lepsze? Jechał dalej, do Austrii przez Pragę... ale nie mogliśmy z nim dalej niż do Wrocławia, gdyż we Wrocławiu zabierał kolegę i niestety nas było o 1 osobę za dużo...
Autostop to w dużej mierze historie spotykanych ludzi.
Pan wracał do Austrii do pracy, po odwiedzinach w Koszalinie. Tam mieszkają jego żona i dwie córki. On przez większość czasu pracuje w Austrii. Do Polski przyjeżdża tylko raz na jakiś czas, bo na częstsze wizyty nie pozwala mu praca. Ma chorą młodszą córkę, więc aby zapewnić jej i swojej rodzinie dobrobyt musi pracować w Austrii. Różnie, po 300, 400 godzin miesięcznie, nie raz zarywając całe noce, aby móc później na kilka dni przyjechać do Koszalina. Żyje tak od 7 lat.
A my z Wrocławia dojechaliśmy do Ząbkowic. Szybko, migiem wręcz. Zaczęło padać, byliśmy zmęczeni, niewyspani i stwierdziliśmy, że... zawracamy, nie będziemy dalej gnać do Pragi i wracamy do Wrocławia :).

Pospacerowaliśmy ze Świeczką po Wrocławiu (ice-cream tour :D), zrobiliśmy Sushi, a wieczorem poszliśmy jeszcze razem na pergolę pooglądać naszą wrocławską fontannę... :). Rano pożegnaliśmy Świeczkę, odwieźliśmy na wylotówkę i... mistrzostwa autostopowe zakończyliśmy wskakując na tej samej co Świeczka wylotówce w auto do Trzebnicy, na śniadanie ;). A tam, ostatnio z pasjonackie rozgrywki scrabblowe... :).
W piątek wybraliśmy się jeszcze odwiedzić do Zgorzelca niesamowitą Ewelinę, która niestety już koło nas nie mieszka i strasznie brakuje jej nam tu, we wrocławskiej rzeczywistości. Ewelina od niedawna w Zgorzelcu prowadzi swoją kawiarnię, więc jest tym zupełnie pochłonięta, ale i tak znalazła dla nas praktycznie cały dzień :). Ewelina jako początkujący kierowca :), spacery po Zgorzelcu i Goerlitz, wegańska pizza w Espresso, najlepsza kawa na świecie w orientalnej kafejce w Goerlitz, prowadzonej przez niesamowitą hinduskę i oczywiście - magicznie. niekończące się rozmowy, rozmowy, rozmowy...



Strasznie dużo radości ostatnio dzięki innym ludziom u nas :). Strasznie to pozytywne... i bardzo autostopowo znów :). Będziemy starać się utrzymać taki stan rzeczy... :).

Reszta zdjęć u nas na picasie, klikając TUTAJ.

Pakujemy się właśnie i za chwilkę wyjeżdżamy:)
Najpierw na kilka dni do przyjaciół z Trójmiasta, a 1-3 maj spędzimy pod znakiem mistrzostw autostopowych z Sopotu do Pragi:)
Także mocno autostopowo przez kilka dni...

Wszem i wobec, oficjalnie i publicznie, urzędowo i formalistycznie możemy również napisać jak najprawdopodobniej:) będzie wyglądał nasz indyjski, ślubny:) wyjazd.
Było dużo opcji, wyjazdy krótsze i bardzo długie, których już prawie byliśmy pewni. Stwierdziliśmy jednak, że to jeszcze nie jest moment na dłuższe wyjazdy, na te przyjdzie jeszcze odpowiednia chwila. Niemniej jednak, do Indii dojedziemy autostopem:):). Między innymi przez nasz ukochany Iran i jesteśmy z tego powodu niesamowicie szczęśliwi:). No, także od lipca nie będzie nas koło trzech miesięcy:)... jeśli wszystko pójdzie tak jak powinno pójść i nic się nie zmieni.
Dość pisania, bo robi się wieczór i trzeba gonić na wylotówkę w północną stronę:).
No to Jalla!

Już od jakiegoś czasu korzystamy z przyjemnego ciepła wiosny i do pracy zasuwamy na rowerach. Przemo 6km, Kasia 7 :). Dla zdrowia, dla przyjemności. A w weekendy po szkole wybieramy się na krótsze i dalsze wypady. Tydzień temu wybraliśmy się do Oławy. Wyszło nam 65km. Wczoraj zrobiliśmy ok. 80km do Trzebnicy i z powrotem, całkiem okrężną drogą.
Dziś Kasia nie może się ruszać, nie może siedzieć :D.



Ach! a razem z wiosną nasze mieszkanko zapełnia się ludźmi!
Najpierw w piątek przyjechała Sonia, którą poznaliśmy w Gdyni [przyjechała z CS do Kini], wraz ze swoimi znajomymi. Została z nami do niedzieli rano. Sonia - niesamowita, kochana osóbka z którą można rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać!
A w niedzielę przyjechały Gosia i Asia z Gdańska. Tzn z Rumii :D. I teraz niestety już pojechały, bo wybierały się w góry i u nas zatrzymały się tylko na noc :(.
Również z dziewczynami super się rozmawiało, rozmawiało, rozmawiało i chciało by się jeszcze i jeszcze. Czas niestety nie pozwalał. O 3 nad ranem stwierdziliśmy, że skoro dziewczyny rano wstają by dalej ruszyć w góry to powinny iść spać. A rano, przy śniadanku też się zasiedzieliśmy i zamiast wyjechać o 10, pojechały o 11, ale od nas w góry bliziutko, więc na pewno dadzą radę jeszcze dziś znaleźć się na szlaku!

A wiecie z czym konfrontacji najbardziej obawia się Przemo w naszym wyjeździe do Indii?
Tysiące kilometrów na stopa, noclegi Bóg wie gdzie, kraje nie wiadomo jakie, a jedyna czego boi się Przemo to.... karaluchy.

Taki mały cytat:). Z pamięci, więc niekoniecznie słowo w słowo:

"Na początku myślałam, że takie duże to jakieś egzotyczne żuki. Ale żuki przecież nie biegają 100km/h."

A u nas wiosna!:)

Miało nas na tegorocznych kolosach nie być, a z super-zaskoczenia (również dla nas samych) wszystko się zmieniło i postopowaliśmy sobie do Trójmiasta:).
Na osobną, oficjalną opowieść zasługuje nasze zbieranie się do wyjazdu. Najpierw mieliśmy wystartować na noc, w okolicach 23:00, ale odstraszyła nas temperatura (-10). Dalej, nie za bardzo wiemy co my sobie myśleliśmy, nastawiając budzik na 3:50... :) Wstaliśmy po 7:00, na wylotówce byliśmy o 8:45, a do Gdańska doczłapaliśmy się po długich 13 godzinach, o 22:00. A po drodze, prawie przygarnęliśmy pieska, który się chciał z nami zaprzyjaźnić i łapał z nami stopa dobre pół godziny :).

Tak sobie pomyśleliśmy, że po półtora roku warto by coś zmienić w swoim wyglądzie.
Zrobiliśmy sobie prezent walentynkowy (jako, że Przemo zamiast być w pracy, kuruje się w domu i ma dużo czasu :D) i od dziś nasz blog wygląda odrobinę inaczej. Mamy nadzieję, że nie zmieniło się na gorsze ;).
Z okazji walentynek wszystkiego najlepszego wszystkim, których kochamy :D.

Poszliśmy poudawać, że jest wiosna.
A wiosnę udaje się robiąc piknik na trawie;).
Wyszło na ławce w parku, bo nie chcieliśmy moczyć sobie ciuchów świeżą poranną rosą z trawy ;).


I tak się napiknikowaliśmy, że teraz Przemo do końca tygodnia leży przeziębiony w łóżku;).

Zimno.
Sesja jeszcze się nie zaczęła, a już prawie za nami.
Zimno.
Dokarmiamy ptaszki...

We wrześniu bierzemy ślub.
W Indiach.




:D